Mutluyum, mutlusun, mutlu…

Sözlerime nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Aradan geçen 3 gün içerisinde yarışma heyecanını ve blog’umu o kadar özledim ki, özlemim kelimelerle sınırlandırılamaz… Peki ne oldu lan bu 3 gün içerisinde? Neler yaşadım? Neler oldu, neler bitti ve neler başladı… Ufak ufak anlatmaya başlayalım.

Öncelikle çok yoğun bir şekilde çalışmalarımı sürdürdüm, hem reel dünyada hemde Internet dünyasındaki işlerim iyi – kötü bir şekilde ilerlyor. Bu süre içerisinde bir çok şeyi düşündüm, bir çok karar aldım. Hiç bir zaman olmadığı gibi yine kendimi karamsarlığın içine sürükledim. Canımı sıktım, lafın esası kendimi yiyip bitirdim.

Dün akşam arkadaşlarımla parkta oturmuş sohbet ederken telefonuma bakma fikri gelmişti aklıma. Elimi cebime attım, telefonumu çıkardım… Mesaj gelmişti, mesaj o’ndandı. Aceleyle açtım ve mesajı okumayı başladım. Başta yazdıklarının önemi yoktu, ben sadece mesajın sonunu okudum. “Kimseyle çıkmıyorum!” diyordu. Yüreğimde öylesine bir duygu oluşmuştu ki, sanırım ben hayatım boyunca o anı bir daha yaşayamayacağım.

Sonrasında mesajlaşmaya devam ettik. Beni unutamadığını, benden sonra çok kötü günler yaşadığını itiraf etti. Heyecanım giderek artıyordu. O’na tek bir soru sordum.  “Beni sevmiyor musun” dedim. Cevabı “hayır” oldu. Bazı şeyleri konuşmamız gerektiğini söyledim. O da bunları sakin kafayla konuşmamız gerektiğini söyledi. Pazartesi günü saat 14:00′da o’nun yanında olacağım. O’na o olmadan günlerin geçmediğini, yaşadığım sıkıntıları, içinde bulunduğum durumları anlatacağım. Umuyorum ki o da bana hak verecek. Ben inanıyorum ki, her şey çok güzel olacak…

Sizlerden tek isteğim benim için dua etmeniz. Yarın Allah’ın izniyle bitmeye yüz tutmuş bir ilişkiyi küllerinden yeniden doğurmak için elimden gelenin çok çok fazlasını yapacağım.

Mutluyum ulan! 1 aydır hiç bu kadar mutlu olmamıştım, hiç bir bu kadar umut dolu olmamıştım. Yarını bekliyorum, yarın her şey çok güzel olacak. Yarını bekliyorum, sizde yarını bekleyin…